ทีมงานสร้างสรรค์ที่ FreeConference ตัดสินใจติดต่อศิลปินที่เราชื่นชอบ ศิลปินสิ่งทอ และนักวาดภาพประกอบ โดยขอให้พวกเขาออกแบบโลโก้ FreeConference (นกพัฟฟิน) ใหม่ตามสไตล์ส่วนตัวของพวกเขา ฉันรู้สึกเป็นเกียรติมากที่ได้พูดคุยกับ Alex Nursall ศิลปินที่น่ารักคนหนึ่งของเรา
ก่อนที่ฉันจะนั่งลงที่คอมพิวเตอร์เพื่อคุยกับอเล็กซ์ โดยใช้ FreeConference.com ฉันได้ค้นคว้าข้อมูลเล็กน้อย 40 นาทีใน Google Rabbit Hole ฉันรู้ว่าเราเคยทำงานให้กับสิ่งพิมพ์เดียวกันที่มหาวิทยาลัยโตรอนโต ซึ่งเป็นหนังสือพิมพ์ของพวกเขา ตัวแทน
FreeConference มีฟังก์ชันการประชุมทางวิดีโอในคลิกเดียว แต่ฉันยังให้ตัวเลือกแก่อเล็กซ์ในการโทรเข้าโดยใช้หมายเลขโทรเข้าในโทรอนโตของเรา แต่แอบหวังว่าเธอจะเข้าร่วมการประชุมของเรา ขณะที่ฉันตั้งตารอว่าอเล็กซ์จะดูเป็นอย่างไรบนคริสตัลของเรา วิดีโอที่ชัดเจน เธอมักจะย้อมผมด้วยสีที่เป็นเอกลักษณ์และเป็นสไตล์ที่ลงตัว ฉันรู้สึกประหม่าและตื่นเต้นพร้อมกัน
Alex Nursall เป็นที่รู้จักในฐานะนักเขียน นักวาดภาพประกอบ ช่างภาพ และการ์ตูน แต่ฉันอยากรู้ว่าชื่อใดในนามบัตรของเธอเป็นอันดับแรก
เราลงเอยด้วยการพูดเกี่ยวกับพลังของภาษา ความจำเป็นในการหายใจ และเหตุใดการเอาจริงเอาจังกับตนเองจึงไม่คุ้มค่าเสมอไป ที่ทำให้ฉันแนะนำผู้ชายคนนี้
G: เห็นว่าเราจบจากสถาบันเดียวกันนี่นา ประสบการณ์ของคุณกับทีม Varsity ช่วยให้คุณมาถึงจุดนี้ได้อย่างไร?
A: ฉันเริ่มด้วยการเขียนตั้งแต่ปี 2005-2010 ฉันคิดว่า? ฉันควรจะรู้เรื่องนี้ แต่ฉันไม่ดีกับการจำปี ฉันเขียนถึงพวกเขามาระยะหนึ่งแล้ว และทำงานเป็นผู้ช่วยแก้ไขรูปภาพ จากนั้นเป็นบรรณาธิการภาพประกอบเป็นเวลาหนึ่งปีเช่นกัน
G: คุณคิดว่าคุณชอบตัดต่อภาพถ่ายหรือภาพประกอบของคนอื่นมากกว่ากัน?
A: ฉันหมายถึง ส่วนหนึ่งฉันชอบแต่งภาพมากกว่าเพราะมันเป็นของของฉันเอง และคุณสามารถควบคุมได้มากขึ้น ฉันยังสนุกกับการทำงานเป็นบรรณาธิการภาพประกอบเพราะมันเป็นการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อย ฉันไม่ได้ส่งตัวเองไปทำงานอีกต่อไป แต่ฉันพยายามตามหานักวาดภาพประกอบคนอื่นๆ ว่า "สิ่งนี้อยู่ที่ไหน ขอให้เสร็จทันเวลา”
G: และแน่นอน คุณก็รู้ว่าการได้รับอีเมลแบบนั้นมันเป็นอย่างไร! ดังนั้นการอำนวยความสะดวกในการสนทนานั้นจึงน่าจะง่ายกว่ามาก
ตอบ: ใช่ ส่วนหนึ่งคือฉันรู้ถึงความรู้สึกนั้น ตอนนี้ฉันทำงานด้านโฆษณาได้แล้ว ก็ยังเป็นคนประเภทเดิม พวกเขาต้องการบางสิ่งบางอย่าง แต่พวกเขาไม่รู้ว่าจะพูดอย่างไรในสิ่งที่พวกเขาต้องการจริงๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับภาพประกอบ ผู้คนจะพูดว่า “ฉันต้องการสิ่งที่เป็นตัวแทนของบัณฑิตวิทยาลัย” และฉันคิดว่า “ฉันต้องการข้อมูลมากกว่านี้อีกมาก ที่คลุมเครือจริงๆ มันคือวิทยาศาสตร์ ใช่ศิลปะหรือเปล่า? เรามาทำอะไรที่นี่? คุณกำลังลากเท้าหรือนี่คือไฮไลท์ของอาชีพการงานของคุณ” มันน่าสนใจที่จะเรียนรู้ที่จะตีความสิ่งนั้น
G: คุณคิดว่างานเขียนของคุณช่วยให้คุณเข้าใจและตีความความต้องการและความปรารถนาของผู้อื่นได้หรือไม่? และมันช่วยให้คุณสื่อสารวิสัยทัศน์ของคุณเองได้ชัดเจนยิ่งขึ้นหรือไม่?
A: ฉันคิดว่ามันมีประโยชน์ในแง่ของการสร้างคำศัพท์ของฉัน: คือการที่ฉันสามารถค่อยๆเรียบเรียงสิ่งที่คนอื่นต้องการได้ คุณต้องให้พวกเขายังคงสามารถตีความสิ่งที่พวกเขาต้องการได้ และอย่าผลักดันพวกเขามากเกินไปในแนวทางการตีความของคุณ มันง่ายที่จะอยากตีความในแบบของคุณเอง และคุณอาจเข้าใจผิดไปทั้งหมด ดังนั้นคุณต้องหลีกเลี่ยงการนำพวกเขาไปในทางที่ผิด คุณต้องสามารถเสนอคำศัพท์ได้เมื่อพวกเขาไม่มี แต่คุณต้องรู้ว่าพวกเขากำลังมองหาอะไรอยู่
G: เล่าให้ฟังหน่อยเกี่ยวกับอิทธิพลในช่วงแรกของคุณ คุณเรียนรู้ด้วยตัวเองหรือเปล่า? วิถีชีวิตสร้างสรรค์แบบนี้เกิดขึ้นได้อย่างไร?
ตอบ: เรียนเองบ้าง- ฉันหมายถึงฉันเรียนศิลปะตอนเป็นเด็ก ฉันคิดว่าพ่อแม่ของฉันพาฉันไปเที่ยวฤดูร้อนเพื่อที่พวกเขาจะได้มีเวลาว่างจากพี่ชายและฉัน ฉันได้เรียนรู้วิธีทำภาพพิมพ์และสีน้ำขั้นพื้นฐาน
ป้าของฉันเป็นศิลปิน ดังนั้นฉันจึงเรียนรู้หลายอย่างจากเธอส่วนใหญ่เป็นหนังสือการ์ตูนฉันเคยดูหนังสือการ์ตูนของแวนโกห์และมาติสส์ คุณรู้ไหม หนังสือที่ครอบครัวซื้อให้เป็นของขวัญคริสต์มาสเมื่อพ่อแม่บอกว่าฉันชอบศิลปะ แต่โดยรวมแล้วฉันอ่านการ์ตูนเยอะมาก
G: มีสิ่งใดในนั้นที่ผุดขึ้นมาในความคิดของคุณบ้าง ที่เป็นแรงบันดาลใจสำคัญในการสร้างสรรค์ผลงานของคุณ?
A: โอ้ใช่เลย ต้องเป็นCalvin and HobbesและThe Far Side แน่นอน The Far Sideเหมาะกับโทนเรื่อง ส่วนCalvin and Hobbes เหมาะกับสไตล์ภาพวาด คนที่วาดCalvin and Hobbesมีสายตาที่ยอดเยี่ยมในการใช้สี นั่นเป็นสิ่งที่ศิลปินในหนังสือพิมพ์ไม่ค่อยมีโอกาสได้สำรวจ เพราะเข้าใจได้ว่ามันเป็นสื่อที่มีข้อจำกัดมาก
อย่างไรก็ตาม เขาได้ขยายขอบเขตไปมากในสื่อที่ควบคุมได้ ในหนังสือเล่มใหญ่ คุณสามารถเห็นสีน้ำของเขา และนั่นคือสิ่งที่ดึงดูดใจฉันให้รู้จักลายเส้นที่หยาบกระด้างและสีอ่อนๆ
G: คุณเพิ่งตอบคำถามต่อไปของฉันไปแล้ว ซึ่งก็คือคุณได้แรงบันดาลใจอะไรมาจากแหล่งเหล่านั้น เส้นสายที่คมชัดและสีสันที่อ่อนโยน – สมบูรณ์แบบ แล้วคุณชอบใช้วัสดุอะไรมากที่สุดล่ะ?
A: สีน้ำเป็นงานหลักของฉัน ฉันทำงานเกี่ยวกับสีอะครีลิคในมหาวิทยาลัยเป็นอย่างมาก แต่ฉันก็กลับไปใช้สีน้ำทันทีที่ออกไป มันเป็นสื่อที่แข็งแกร่ง มันไม่ใช่การให้อภัย และคุณต้องรู้ว่าพื้นที่เชิงลบทำงานอย่างไรเพราะไม่มีสีขาว หากคุณต้องการสีขาวในภาพ คุณควรวางแผนให้ดี
G: ฉันกำลังจะถามว่าอะไรคือสิ่งที่ท้าทายที่สุดเกี่ยวกับการใช้สีอะคริลิก แต่คุณถามตัดหน้าฉันไปแล้ว สีอะคริลิกเป็นสิ่งจำเป็นที่หลีกเลี่ยงไม่ได้สำหรับคุณในสมัยเรียนมหาวิทยาลัยใช่ไหม?
ตอบ: ฉันชอบวาดภาพกับพวกเขา และพวกเขาให้การฝึกฝนเทคนิคกับฉันมากมายในการเรียนรู้สิ่งต่าง ๆ เช่น วิธีการวางเลเยอร์อย่างเหมาะสม พวกเขามีปัญหาของตัวเองซึ่งก็คือพวกเขามีความทึบแสงมาก เป็นการยากที่จะสร้างอย่างถูกต้อง - ง่ายต่อการสร้างการล้างสีหนา ๆ ซึ่งเป็นเรื่องปกติ แต่คุณต้องรู้ว่าค่าเหล่านี้ทำงานอย่างไร
สีน้ำเป็นสิ่งที่ดีในแง่ที่คุณสามารถสร้างรายละเอียดปลีกย่อยได้ ฉันมักจะทำงานกับกระดาษเช็ดมือข้าง ๆ และเริ่มเบา ๆ และสร้างต่อไป ฉันจับและตบเบา ๆ ถ้าฉันต้องการดึงสีขึ้นเพราะฉันไปเร็วเกินไปหรือมืดเกินไปเร็วเกินไป
G: คุณพาฉันมาถึงคำถามต่อไปแล้วค่ะ เรื่องกิจวัตรประจำวัน สมมติว่าคุณเพิ่งได้รับงาน คุณก็จะตื่นนอน แปรงฟัน อาบน้ำ...แล้วไงต่อคะช่วยอธิบายขั้นตอนต่อไปในการสร้างสรรค์ผลงานของคุณหน่อยค่ะ
ตอบ: ปกติแล้วฉันเริ่มต้นด้วยการดึงภาพอ้างอิงขึ้นมา ขึ้นอยู่กับว่ามันคืออะไร... คุณรู้ไหม บางสิ่งที่ให้ความรู้สึกกับแนวคิดนั้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งถ้ามันเกี่ยวข้องกับเรื่องรูปร่าง เว็บแคมของฉันส่วนใหญ่เป็นรูปถ่ายของฉันในท่าที่โง่ พยายามคิดว่าแขนที่บิดไปข้างหลังหรือกลับหัวเป็นอย่างไร
ฉันจะเริ่มด้วยสิ่งนั้นเพื่อที่ฉันจะได้เข้าใจว่าสิ่งของต่างๆ จะมีลักษณะอย่างไร ผ้าและเงา และอื่นๆ ความแตกต่างเพียงอย่างเดียวคือบางอย่างที่เหมือนกับค่าคอมมิชชันของภาพสัตว์เลี้ยง ดังนั้นเหมือนสุนัข ซึ่งฉันกำลังอิงจากรูปถ่ายที่ฉันได้รับ
ถ้ามันเปิดกว้างกว่านี้ ส่วนใหญ่ฉันวาด แล้วเริ่มวาดภาพจากที่นั่น เนื้อหาบางส่วนสำหรับงานของฉันมาจากส่วนลึกที่แปลกประหลาดของสมอง ดังนั้น...
G: แล้วไอเดียพวกนี้มันแปลกขนาดไหนล่ะครับ? คือ คุณเคยรับงานที่แปลกกว่าการวาดภาพสัตว์เลี้ยงตามสั่งหรือเปล่า?
A: บางอันก็แปลกมากใช่ นี่คือตอนที่ฉันอยู่ในมหาวิทยาลัย แต่มีคนเขียนบทความเกี่ยวกับเว็บไซต์ลามกและฉันต้องทำภาพประกอบให้
ฉันจำภาพนี้ได้ไม่ชัดเจน - ฉันต้องจัดการกับการสร้างภาพสีน้ำนี้โดยการจับภาพหน้าจอจากโป๊นี้และใช้ภาพถ่ายลามกน้อยที่สุดเป็นข้อมูลอ้างอิง ฉันมีคืนที่แปลกประหลาดจริงๆ ที่ต้องดูวิดีโอสำหรับผู้ใหญ่นี้ และพยายามร่างสิ่งนี้ และดึงภาพวาดนี้ที่ยังคงสามารถแสดงต่อสาธารณะออกมาได้... มีการพิจารณาคดีมากมายในการคลุมสิ่งของที่มีผมและการคลุม เพิ่มบางสิ่งด้วยการควบคุม Quicktime เป็น "แถบสีดำ" มารยาท
มันเป็นหนึ่งในเรื่องที่ฉันคิดว่า “งั้นฉันคงต้องใช้เวลา คืน วันพฤหัสบดี แบบนี้ สินะ? โอเค” มันเป็นการพักผ่อนที่น่ายินดีจาก “วาดรูปกระปุกออมสินให้ฉันหน่อย” เรื่องพวกนั้นก็ดีอยู่หรอก แต่เรามาทำอะไรที่สนุกกว่านี้กันดีกว่า
G: คุณพบว่าคนส่วนใหญ่มาหาคุณเพื่อซื้อของชิ้นเล็กๆ ใช่ไหมครับ? มีชิ้นงานชิ้นใหญ่ๆ ชิ้นไหนที่คุณรู้สึกตื่นเต้นบ้างไหมครับ?
ตอบ: ฉันคิดว่าตอนนี้ฉันทำงานเล็ก ๆ น้อย ๆ.. ฉันถอยห่างจากบางสิ่งเพราะฉันกำลังเปลี่ยนงาน ฉันอยากกลับไปสู่ซีรีส์ Unnatural Predators มีบางสิ่งที่ฉันยังคงพยายามทำอยู่ในขณะนี้ ฉันยังพูดเรื่องพวกนี้ไม่ได้จริงๆ ต้องปิดบังมันไว้ แต่การได้งานใหม่เป็นอันดับแรก
G: เล่าเรื่องงานใหม่ให้ฉันฟังหน่อยสิ!
ตอบ: ฉันทำงานที่โรงงานผลิตเสียงหลังการถ่ายทำ และฉันเพิ่งเปลี่ยนไปเป็นผู้กำกับการคัดเลือกนักแสดง หมายความว่าฉันนั่งอยู่ที่นั่นและมองนักแสดงและพูดว่า "ฉันควบคุมสิ่งนี้ได้แล้ว!" ผมล้อเล่น. ฉันอยู่ที่นั่นจริงๆ เพื่อให้แน่ใจว่าคุณสบายดี ฉันทำงานกับทีมที่ยอดเยี่ยม เป็นกลุ่มคนที่ยอดเยี่ยม
G: แสดงว่าคุณชอบทำงานกับคนใช่ไหมคะ ทำไมในงานศิลปะของคุณส่วนใหญ่ถึงเห็นแต่สัตว์ล่ะคะ วาดง่ายกว่าเหรอคะ หรือว่ารูปตัวอย่างดีกว่า หรือว่าเป็นเพราะอะไรคะ?
A: ฉันรู้สึกว่าฉันชอบวาดรูปสัตว์ เพราะมันสนุก มีอิสระมากกว่า ฉันรู้สึกว่าเพราะฉันใช้เวลาถ่ายรูปคนเยอะมาก พอถึงเวลาวาดรูป ฉันรู้สึกเบื่อคน จริงๆ
G: คุณแนะนำตัวเองบนเว็บไซต์ว่าเป็นนักเขียน นักวาดภาพประกอบ ช่างภาพ และบรรณาธิการ คุณคิดว่าคุณเน้นที่ด้านใดด้านหนึ่งมากกว่ากันหรือไม่ ศิลปะรูปแบบไหนเข้ามาในชีวิตคุณก่อนเป็นอันดับแรก?
ตอบ: ฉันจะบอกว่าฉันเป็นนักเขียนก่อน ฉันเขียนเยอะ ฉันยังบอกด้วยว่าการถ่ายภาพและภาพประกอบเป็นของคู่กัน พวกเขาทั้งหมดมีสถานที่ของพวกเขา
G: คุณกำลังทำงานอะไรสนุกๆ อยู่บ้างไหม? คุณเขียนนิยายเป็นส่วนใหญ่ใช่ไหม?
A: ฉันเขียนเกี่ยวกับเครื่องสำอางและการแต่งหน้าเป็นส่วนใหญ่ ความเชี่ยวชาญหลักของฉันคือประวัติการแต่งหน้า ฉันทำซีรีส์สำหรับ Jezebel และซีรีส์สำหรับ The Toast ฉันเพิ่งรู้ว่า The Toast ถูกใส่ไว้ในหอจดหมายเหตุของ Library of Congress บางชิ้นที่แปลกจริงๆ ที่ฉันเขียนเกี่ยวกับการแต่งหน้าในช่วงปี 2000 อยู่ในหอสมุดรัฐสภา ดังนั้น ขอให้สนุกกับมัน คนรุ่นต่อไป! ฉันหวังว่าคุณจะสนุกกับความคิดของฉันเกี่ยวกับอายแชโดว์ลาเวนเดอร์เพราะมันอยู่ในนั้น
G: ดังนั้น ถ้าเทรนด์เหล่านั้นกลับมาอีก เราก็ต้องโทษคุณคนเดียว
A: มันกำลังจะกลับมา! ซึ่งตลกดี เพราะมันทำให้ฉันรู้สึกแก่
G: งั้นมาพูดถึง Project Puffin กัน FreeConference ติดต่อคุณมาได้อย่างไร?
ตอบ: Jason Martin เจ้านายของคุณพูดถึงฉัน ฉันทำภาพประกอบให้เขาเมื่อประมาณหนึ่งปีที่แล้ว เพราะฉันทำภาพประกอบสำหรับ TSN สำหรับ riff ที่ดูบ๊องๆ เหล่านี้บนโลโก้ NHL ทั้ง 30 อัน และฉันได้ทำรูปนกพัฟฟิน FreeConference ให้เขาด้วย แค่นั้นเอง
G: ดังนั้นตอนที่เขาขอให้คุณวาดอีกครั้ง คุณก็คิดว่า “ใช่ เราค่อนข้างรู้จักกันดีอยู่แล้ว ฉันจะวาดให้”
ตอบ: ใช่แล้ว
G : คุณคิดอะไรออกมาได้บ้าง?
A: ผมดึงเอาสไตล์ที่เคยใช้กับงานของ TSN มาใช้ครับ มันมาจากภาพโลโก้ทีม Toronto Blue Jays ที่ดูตลกๆ แล้วก็ได้รับความนิยมพอสมควร ภาพนั้นเป็นภาพแบนๆ วาดแบบหลวมๆ ดวงตาดูตลกๆ เหมือนถลึงออกมา -- ตั้งใจให้ดูแย่ในแบบที่ดูดีน่ะครับ...
G: แย่ในแบบที่ดีน่ะอธิบายให้ฉันฟังหน่อยสิ
A: งานเขียนพวกนั้นก็ทำเสร็จแล้วนะ แบบว่าทำแบบคร่าวๆ ไม่ได้แย่ แต่คุณมองแล้วคงไม่คิดว่ามัน เป็นงาน ระดับมืออาชีพหรอก คุณมองแล้วจะคิดว่า “อะไรเนี่ย? เกิดอะไรขึ้น? มีใครได้รับเงินจ้างให้สะกดคำผิดหรือเปล่า?”
ฉันปล่อยให้เส้นสีคลายตัว...ฉันชอบห้องหายใจในภาพ
G: คุณพยายามถ่ายทอดสิ่งที่คุณทำลงบนกระดาษด้วยชีวิตของคุณไหม? พื้นที่หายใจ?
ตอบ: ฉันได้กำหนดโทนในงานศิลปะของฉันและในชีวิตของฉัน มีชีวิตของฉัน ความโง่เขลาคือสิ่งที่คุณได้รับ - "เอาล่ะ แปลก แต่ก็เป็นไปในทางที่ดี"
G: โอเค งั้นก็แสดงว่าโทนโดยรวมไม่เคร่งเครียดมากนัก แบบนั้นหมายถึงทุกอย่างเลยหรือเปล่าคะ? พื้นที่อยู่อาศัยของคุณเป็นยังไงบ้างคะ?
A: จริงๆ แล้วมันสะอาดนะ ฉันค่อนข้างพิถีพิถันเรื่องความสะอาดเลยล่ะ มันเป็นอาคารเก่าที่มีเพดานสูงมาก และมีโคมระย้าอยู่ในห้องนั่งเล่น เฟอร์นิเจอร์ส่วนใหญ่... ฉันว่ามันคละกันไป แต่ก็มีของดีๆ อยู่บ้างนะ แม่ฉันเจอเก้าอี้อายุ 110 ปีตัวหนึ่ง แล้วก็เอามาซ่อมแซมให้เรา มีงานศิลปะเยอะมากเลย เราซื้อเพิ่มไม่ได้แล้ว เพราะมีเยอะเกินไป
G: อ๋อผนังก็เต็มไปด้วยของตกแต่งสินะ ดีจังเลยค่ะ ของกระจุกกระจิกที่คุณชอบที่สุดคืออะไรคะ? ฉันจะไม่ว่าอะไรหรอกถ้ามันเป็นคอลเล็กชั่นแก้วช็อต
ตอบ: โอเค ขอคิดดูก่อน คู่หูของฉันมาจากลิเวอร์พูล และที่นั่นพวกเขามีสิ่งเหล่านี้เรียกว่า ซูเปอร์แลมบานาน่า พวกมันอยู่ทั่วเมือง ลูกผสมกล้วยลูกแกะพวกนี้ เป็นรูปปั้นที่ผสมลูกแกะกับกล้วยเข้าด้วยกัน และเรามีรูปปั้นสีแดงนั่งอยู่บนเสื้อคลุมของเรา ฉันชอบรูปปั้น lambbanana ของเรา
ฉันทำถาดครั้งหนึ่งด้วย ฉันตัดกระจกสีเก่าเป็นกระเบื้อง มันเขียนว่า "ปาร์ตี้เปล่า" และนั่นก็อยู่ในครัวของฉัน มันอยู่ที่นั่นมา 12 ปีแล้ว ฉันรู้สึกเหมือนมีคนเข้ามาและพวกเขามองไปที่มัน แต่ คุณรู้ไหม ยังไม่มีใครถูกมองว่าเป็นคำสั่ง
G: 12 ปี... นานทีเดียวสำหรับถาดอาหารในงานเลี้ยงที่จะใช้ได้นานขนาดนั้น พูดถึงเรื่องในอดีต คุณนึกถึงหนังสือเด็กเล่มไหนได้บ้างที่คุณคิดว่าตัวเองอยากวาดภาพประกอบ?
A: คุณหมายถึงคนในวัยเด็กของฉันหรือสิ่งที่ฉันอยากทำด้วยตัวเอง?
G: ตอบคำถามทั้งสองอย่างแน่นอน
A: ฉันรู้สึกว่าฉันอยากทำอะไรตลกๆ เกี่ยวกับเครื่องสำอาง โดยดึงเอาเรื่องราวจากชีวิตประจำวันของฉันมาใช้ ฉันอยากเขียนหนังสือเกี่ยวกับประวัติศาสตร์ของเครื่องสำอางสำหรับเด็กๆ คุณรู้จัก หนังสือ Go The Fuck to Sleepไหม? ฉันอยากเขียนเกี่ยวกับโฆษณาหรือการตลาด ฉันรู้สึกว่ามีอะไรให้ดึงมาใช้ได้เยอะเลย
ส่วนหนังสือที่มีอยู่ ก็มีหนังสือเล่มหนึ่งที่ฉันเคยอ่านตอนเด็กๆ แต่ตอนนี้หาซื้อไม่ได้แล้ว และฉันคงหาไม่เจออีกแล้ว ชื่อเรื่องคือ " กระซิบในสุสาน"เป็นหนังสือรวมเรื่องสยองขวัญ ฉันรู้สึกว่า... มันแตกต่างจากสิ่งที่ฉันทำปกติมาก ฉันคงสนใจมันจริงๆ มันเป็นหนังสือที่น่ากลัวสำหรับเด็กๆ และฉันก็ชอบงานหมึกพิมพ์ ฉันอยากทำงานหมึกพิมพ์แนวหลอนๆ สำหรับหนังสือเล่มนั้นจัง
G: ปกติคุณใช้กระดาษประเภทไหนคะ?
A: ฉันใช้กระดาษสีน้ำเนื้อละเอียดแบบกดเย็น ฉันไม่ชอบเวลาที่กระดาษเป็นกรวดมากเกินไป เพราะแล้วภาพสเก็ตช์ของฉันก็ดูเหมือนขยะ ฉันก็เลยชอบเม็ดเนื้อละเอียด
ฉันมีสมุดบันทึกมากมายที่เต็มไปด้วยกระดาษประเภทอื่นๆ ด้วย ฉันใช้กระดาษประจำวัน กระดาษพิมพ์ หรือกระดาษพับ ถ้าฉันต้องการร่างบางอย่าง มันกำลังเกิดขึ้น! ฉันใส่มันลงในสมุดโน้ตบุ๊ก ฉันยังทำอย่างใดอย่างหนึ่งในใบเสร็จ ฉันมักจะพิจารณายื่นคำหยาบแทนโดยคิดว่า "รอบชิงชนะเลิศมันแย่มาก ฉันขอโทษ นี่คือสิ่งที่ดีที่สุด"
G: คุณเคยมีลูกค้าที่ไม่พอใจบ้างไหม? มีใครเคยส่งภาพวาดสัตว์เลี้ยงกลับมาให้คุณแล้วบอกว่า “นี่ไม่เหมือนหมาของฉันเลย!” บ้างไหม?
A: ไม่ ไม่ ไม่มีอะไรแบบนั้นเลยค่ะ คนชอบภาพวาดสัตว์เลี้ยงของตัวเองกันมาก! เคยมีลูกค้าสองสามรายที่จ้างฉันแล้วหายไปเลย แบบว่า "นี่คือผลงานศิลปะของคุณ" แล้วก็บอกว่า "ลาก่อนตลอดไป!" ฉันก็อยากจะบอกว่า "กลับมาจ่ายเงินให้ฉันด้วยนะ!" แต่เรื่องแบบนั้นก็เกิดขึ้นได้ น่าเสียดาย โชคดีที่ไม่บ่อยนัก แต่ทุกคนก็ต้องเคยเจอลูกค้าแบบที่หายไปแบบไร้ร่องรอย แล้วฉันก็รู้สึกอยากจะส่งข้อความไปว่า "ขอบคุณที่แย่มาก ๆ "
ฉันมีลูกค้ารายหนึ่งกลับมาหาฉันพร้อมกับวาดรูปไดโนเสาร์และบอกว่ามัน "ดูเป็นผู้หญิงเกินไป" ฉันไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรให้มันดูเป็นผู้หญิงน้อยลง… ฉันแบบว่า “ตอนนี้ขาใหญ่ขึ้นแล้วเหรอ? ฉันไม่รู้ ฉันหลงทาง”
G: ถ้าพวกเขาอยากให้มันดูไม่เป็นผู้หญิงมากเกินไป พวกเขาก็น่าจะขึ้นเงินเดือนให้มันไปเลยสิ! *ทำหน้าเบ้เพราะความเหลื่อมล้ำทางค่าจ้างเป็นปัญหาใหญ่ ไม่ใช่แค่เรื่องตลก*
A: ฉันแค่คิดกับตัวเอง ฉันต้องการทำให้สิ่งนี้ดูเป็นผู้หญิงมากขึ้น คุณรู้? “ก็ได้ ตอนนี้ใส่วิกตัวใหญ่แล้ว! ที่นั่น!"
G: คุณอาจจะแค่สร้างกำแพงกระจกกั้นไว้ แล้วบอกว่า "เอาล่ะ ตอนนี้คุณก็รู้แล้วว่ามันคืออะไร"
A: ฉันเกือบจะอยากจะให้ป้ายมันแล้ว! นั่นเป็นวัสดุที่ยอดเยี่ยม
G: โอเค อีกสองสามคำถามนะคะ ถ้าคุณต้องนำสิ่งของเพียงอย่างเดียวติดตัวไปสร้างสรรค์งานศิลปะในวันหยุด คุณจะเลือกอะไรคะ?
A: มีกล้องอยู่ในรายการนั้นหรือไม่? ฉันจะไปกับกล้อง อย่างน้อยที่สุด ฉันจะเอากล้องไปด้วย
G: ดิจิทัลหรือฟิล์ม?
ตอบ: ส่วนใหญ่เป็นดิจิทัล ฟิล์มเป็นเพียงราคาห้ามปราม ฉันมักจะงานแต่งงานและงานต่างๆ และมันก็เป็นเรื่องยากสำหรับภาพยนตร์ ในห้องมืดมักมีสมาธิอยู่เสมอ จนกระทั่งมีคนเปิดประตู
G: ดังนั้นพวกเขาจึงปล่อยให้แสงรั่วไหลเข้าสู่ฟิล์มของคุณ? ห้ามรบกวนไม่ใช่คำแนะนำ!
ตอบ: ใช่ มันสนุกและเป็นเกมจนไม่มีใครสนใจป้ายที่ประตู มันเป็นส่วนหนึ่งของวิชาการถ่ายภาพภาพยนตร์ที่ฉันเรียน และเราพัฒนางานพิมพ์ขาวดำ
G: คุณจำผลงานใดที่คุณชื่นชอบเป็นพิเศษในช่วงเวลานั้นได้บ้างไหม?
ตอบ: ฉันทำโปรเจ็กต์เกี่ยวกับการถ่ายภาพทิวทัศน์ในส่วนที่เก่ากว่าของย่านเหมืองแร่เล็กๆ ของตัวเอง นั่นจึงทรุดโทรมและบิดเบี้ยวเล็กน้อย ฉันยังมีภาพชุดนี้ที่ฉันถ่ายโดยเพื่อนเพิ่งตื่นนอน ดังนั้นทุกคนจึงดูยู่ยี่สุดๆ ไม่มีอะไรจะดีไปกว่าการตื่นมาเจอคนเอากล้องมาจ่อหน้าคุณตอน 7 โมงเช้าใช่ไหม?
มีคนดีๆ สองสามคนที่ไม่ตื่นเต้นกับฉัน มันยากขึ้นเล็กน้อยเมื่อคุณไม่ได้อาศัยอยู่ในที่อยู่อาศัย ตอนนี้ทุกคนที่ฉันรู้จักอยู่ห่างออกไปด้วยการนั่งรถไฟใต้ดิน 20 นาที ฉันต้องอยู่ที่บ้านของคุณเพื่อให้ง่วงนอน!
G: ที่ Harthouse มีห้องมืดสำหรับชมรมถ่ายภาพให้ใช้ ถ้าคุณอยากกลับมาล้างฟิล์มอีกครั้ง คือคุณมีเวลาสองชั่วโมงที่จะต้องอยู่ในห้องนั้นพร้อมกับกลิ่นสารเคมีแฟนฉันใช้ห้องนี้ทำงาน และฉันก็เคยใช้เวลาอยู่ที่นั่นรอฟิล์มสีเงินอันล้ำค่าเหล่านั้น!
ตอบ: ใช่ ฉันคิดว่านั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมพอดแคสต์จึงถูกประดิษฐ์ขึ้น คุณจึงสามารถมีเซสชันพอดแคสต์ส่วนตัวในที่มืดได้ ฉันเคยชินกับคนที่ไม่สนใจป้ายบอกทางในห้องมืด ฉันจึงเริ่มสวมหูฟังเอียร์บัดพาดบ่า คล้ายกับเสื้อคลุมและปรับระดับเสียงให้ดังจนฉันยังคงได้ยินรอบคอ แต่ห้ามไม่ให้ใครมา ถ้าฉันได้ยินพวกเขาใกล้เข้ามา มันให้ความรู้สึกเหมือนขโมยมิงค์ตัวเล็ก ๆ ที่ขโมยมาจากตอนของ "How Did This Get Made"
G: พอดแคสต์เหรอ มีอะไรแนะนำบ้างไหม?
เมื่อเร็ว ๆ นี้ฉันได้อ่านเรื่อง "ผู้ใหญ่อ่านสิ่งที่พวกเขาเขียนตอนเป็นเด็ก" ซึ่งมีอคติเหมือนที่ฉันเคยแสดง นอกจากนี้ยังมี “The Nod” ซึ่งผลิตโดย Gimlet มีตอนที่ยอดเยี่ยมที่พวกเขาทำลายแผนการสมรู้ร่วมคิดที่บ้าคลั่งเกี่ยวกับ Solange ที่มีลูกของ Beyonce และวิธีที่อิลลูมินาติทำให้พวกเขาทำ…มันบ้าไปแล้ว
เวลาที่ฉันวาดรูป ฉันดูอะไรใหม่ๆ ระหว่างทำงานไม่ได้หรอก ดังนั้นฉันจึงเปิดรายการเก่าๆ ทิ้งไว้เวลาที่ฉันจดจ่ออยู่กับงาน เพราะฉันไม่ต้องตั้งใจดูอะไรใหม่ๆ มันไม่เหมือนกับเรื่อง Westworld นี่นา
ฉันพบว่าตัวเองดูอะไรที่น่ากลัวหรือใกล้เคียงกับความเป็นจริงไม่ได้เลย เพราะโลกนี้ก็โหดร้ายมากพออยู่แล้ว ฉันดูBlack Mirror ไม่ได้ มันรุนแรงเกินไป ฉันเลยดูข่าวและอ่านหนังสือพิมพ์ แล้วพอถึงบ้าน ฉันก็ต้องการพักผ่อนจากความน่ากลัวเหล่านั้น
ฉันคิดว่านั่นเป็นเหตุผลที่ฉันดูFuturama ตอนเก่าๆ เยอะมาก อนาคตแบบนั้นไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้น ฉันเข้าใจมันนะ รู้ไหม? ฉันรับได้ “หุ่นยนต์นั่นขี้เมา! พวกมันก็เหมือนกับเรานี่แหละ”
ฉันไม่สามารถดูตอนที่มีสุนัขของ Fry ได้ ฉันข้ามมันไป มันทำให้ฉันเศร้าเกินไป ฉันไม่มีสัตว์เลี้ยงในขณะนี้ แต่ฉันชอบ
G: ถ้าคุณสามารถเลี้ยงสัตว์เลี้ยงอะไรก็ได้ โดยไม่มีข้อจำกัดใดๆ คุณอยากเลี้ยงอะไร?
A: ฉันอยากได้สุนัขขนาดเล็กถึงขนาดกลางที่ไม่เห่ามาก
G: คุณมีโอกาสได้สิงโตขนาดพกพา แต่กลับเลือกสุนัขบีเกิล?!
ตอบ: ไม่ บีเกิ้ลเห่ามากเกินไป ฉันต้องการเหมือนสุนัขที่ชอบเดินเมื่อต้องการเดินและนอนเมื่อต้องการนอน
G: สรุปก็คือ มันคือลูกผสมวิญญาณของคุณนั่นเอง
ตอบ: ใช่สวยมาก ฉันรู้สึกเหมือนฉันจะตั้งชื่อมันว่าไร้สาระเหมือนกัน เช่น วุฒิสมาชิก ดังนั้นฉันสามารถไปที่สวนสุนัขและเป็นเหมือน “วุฒิสมาชิก หยุดโค่นขาผู้ชายคนนั้นเดี๋ยวนี้!” ฉันแค่อยากจะได้ยินว่าเกิดขึ้นจริงๆ
G: ฉันคิดว่าถ้าคุณทวีตเกี่ยวกับเขา มันจะก่อให้เกิดการโฆษณาชวนเชื่อทางการเมืองมากมายเลยล่ะ
ตอบ: มันจะตกไปอย่างรวดเร็วแน่นอน
เอาล่ะ ฉันคิดว่าฉันจะไปทำขนมปังกล้วยหอมแล้วค่อยทำงานที่เหลือให้เสร็จคืนนี้ฉันพลาดที่เอาขนมอบมาที่ทำงาน แล้วเจ้านายก็เลยเดินเข้ามาในห้องทำงานฉันบ่อยๆ แล้วพูดว่า “รู้ไหม มีกล้วยเหลืออยู่ในครัวนะ...” แล้วฉันก็คิดในใจว่า “เจ้านายแค่อยากให้ฉันทำขนมปังกล้วยหอมให้เฉยๆ!”
ถ้าฉันอยากเป็นที่รู้จักในที่ทำงาน คงจะดีถ้าเป็นที่รู้จักในเรื่องขนมอบ ไม่ใช่เรื่องตลกร้าย
G: ดีใจมากที่ได้คุยกับคุณ ขอบคุณสำหรับเวลาของคุณ ฉันหวังว่าขนมปังกล้วยของคุณจะออกมาอร่อย และไม่ใช่อร่อยแบบที่แย่ด้วยนะ
Freeconference.com เป็นโซลูชันการสื่อสารออนไลน์ที่สมบูรณ์แบบสำหรับผู้ทำงานอิสระ เช่น Alex Nursall ที่กำลังมองหาแพลตฟอร์มการประชุมทางไกลและการประชุมเสมือนจริงแบบมืออาชีพฟรี สมัครเลย.
FreeConference.comคือผู้ให้บริการการประชุมทางไกลฟรีรายแรก ที่ให้คุณเลือกวิธีการเชื่อมต่อเข้าร่วมการประชุมได้ทุกที่ทุกเวลาโดยไม่มีข้อผูกมัด
สร้างบัญชีฟรีวันนี้และสัมผัสประสบการณ์การประชุมทางไกลฟรี วิดีโอที่ไม่ต้องดาวน์โหลด การแชร์หน้าจอ การประชุมผ่านเว็บ และอื่นๆ อีกมากมาย
สร้างบัญชี FreeConference.com ของคุณและเข้าถึงทุกสิ่งที่คุณต้องการเพื่อให้ธุรกิจหรือองค์กรของคุณเริ่มต้นได้อย่างราบรื่น เช่นการแชร์วิดีโอและหน้าจอการกำหนดเวลาการโทรการเชิญทางอีเมลอัตโนมัติ การแจ้งเตือนและอื่นๆ อีกมากมาย
